NAr=tisch schrijfsel 1

Stijve Berend

 

Terwijl Huib zijn dagelijkse potje thee liet trekken, hoorde hij zoals iedere morgen gemompel uit de slaapkamer van Henry komen.

Henry was de enige student in het Leidse studenten huis waar Huib geen contact mee had.

Meer als elkaar groetten deden ze niet.

Henry had eigenlijk met niemand in het studenten huis contact, en deed al vele jaren over zijn rechten studie.

Hij woonde het langst in het studenten huis.

Huib vroeg zich af waar Henry over droomde, en dat iedere ochtend.

Opeens werd hij bloed nieuws gierig, en besloot Henry maar eens af te luisteren.

Hij liep naar de blauwe slaapkamer deur van Henry, de enige deur in het huis die niet beschreven of beplakt was.

Zonder geluid kon Huib de deur op een kiertje zetten.

Tot zijn verbazing zag hij dat Henry niet sliep, hij bewoog zijn blonde weelderige krullen hoofd, op het ritme van zijn praten.

Wat hij zei en tegen wie dat schepte Huib zijn verbazing nog veel meer.

Stille Henry lag dood leuk met zijn stijve penis te lullen.

Hoewel zijn penis niet terug sprak, hield Henry op met praten, alsof hij zijn lul wel kon horen spreken.

Dit was een zielige situatie, Henry had een gespleten persoonlijkheid, de jongen was gestoord.

Huib wilde net de deur weer sluiten, toen hij Henry hoorde zeggen,”Wie staat er bij de Deur”.

Om zich vervolgens om te draaien, en recht in het rood aan gelopen gelaat van Huib te kijken.

“Sorry Henry, ik wilde vragen of je thee wilde drinken”, zei Huib de stomheid van deze vraag realiserend.

Hij vroeg nooit iets aan Henry, dus al helemaal niet uit het niets, of hij thee wilde drinken.

Henry glimlachte, en zei dat hij best een kopje thee lustte.

Verbaasd, vroeg Huib of hij die in zijn kamer wilde opdrinken.

“Ja prima, zei Henry vrolijk, alsof er niks gebeurd was.

Terwijl Huib de citroen thee inschonk, kon hij zichzelf wel voor zijn stomme kop rammen, moest hij soms ook nog vragen of Henry’s pratende leuter ook een kopje thee wilde.

Huib vermande zich en liep met het kopje citroen thee de kamer van Henry weer in.

Huib liet het kopje vallen, toen hij zag dat Henry nog steeds druk in gesprek was met zijn jonge heer.

Henry keek naar het op de grond gevallen kopje thee, en wilde zeggen dat het niet uitmaakte, maar Huib was hem voor.

Huib, schreeuwde driftig gebarend, dat hij op zijn minst wat van slag was, dat hij had ontdekt dat een studie genoot met zijn pik lag te kletsen.

Henry draaide zijn hoofd weer naar zijn lul, en zei,”hoor je dat Berend, we hebben Huib wat van streek gemaakt’.

Tot walging van Huib, pakte Henry opeens zijn arm vast, ‘en vroeg hem even te gaan zitten.

Huib zakte moedeloos neer op het bed naast Henry en zijn nog altijd stijve leuter.

Hij realiseerde zich de belachelijkheid van de situatie.

Huib, die een bloedhekel had aan het motto,’doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’.

Maar dit was wel het andere uiterste.

Henry keek Huib vriendelijk aan, en de stilte leek eeuwig te duren.

Maar Huib verdomde het nu het woord te nemen.

Aangezien Huib dit niet deed, en de lul van Henry ook zweeg als het graf, moet Henry gedacht hebben, dan ik maar.

En hij zei, sorry Huib dat Berend en ik je zo aan het schrikken hebben gemaakt, maar we praten al sinds ik mij kan heugen met elkaar.

Zo voelen we ons nooit eenzaam.

En denk nu niet dat we nonsens bepraten, nee daarvoor maak ik wel een praatje met het meisje achter de kassa van de Supermarkt op de Breestraat.

Nee wij hebben het over geheel andere zaken, zoals over politieke zaken, de vooruitgang en andere boeiende onderwerpen.

Huib wilde niet onbeleefd zijn, maar wel duidelijk, dus vroeg hij waarom Henry dan geen gesprekken met zijn huis genoten voerde.

Waar Huib al bang voor was gebeurde, Henry schaterde van het lachen, net iets te lang.

De koude rillingen liepen over de rug van Huib.

“Maar Huib, niemand kan mijn vragen zo goed beantwoorden als Berend”.

Huib kreeg er nu echt genoeg van, en snauwde dat hij die antwoorden zelf gaf, en niet zijn stijve Berend.

Henry lee niet uit het veld geslagen, en lag gemoedelijk een hand op de schouder van Huib, Huib die meteen vroeg of Henry zijn hand weer wilde weg halen.

“Henry zei,’Huib wil je soms iets aan Berend vragen, dan kan dat hoor’.

Huib was even stil, en besloot maar iets te vragen.

“Beste Berend is het niet ongelofelijk naar om aan iemand als Henry vast te zitten.

Henry keek naar zijn stijve lul, en begon te huilen.

Huib had hem niet willen kwetsen, en bood zijn excuses aan.

Maar Henry zei dat niet hij hem beledigd had maar Berend,’Berend vond het inderdaad niet prettig aan Henry vast te zitten.

Huib was helemaal misselijk, wist niks meer te zeggen om Henry te troosten, en verliet de huilende Henry, en de eindelijk slappe Berend.

In de gezamenlijke huis kamer hoorde hij Henry nog altijd jammeren, wat moest Huib doen voordat Henry enge dingen zou gaan doen, Henry had hulp nodig, hij kon toch moeilijk aan zijn studie genoten door de telefoon zeggen dat hij een vraag had gesteld aan de lul van Henry?

Dus liep hij weer naar Henry, en zei”Henry ik denk dat Berend een grapje maakte, en je best heel graag mag, hij vind waarschijnlijk dat je hem alleen wat teveel vragen stelt’.

Henry keek Huib aan, en zei,’denk je dat echt Huib’.

‘Zeket te weten Henry’.

‘Wil jij hem dit dan vragen’, vroeg Henry toen.

‘Goed dan’ zei Huib met een zucht.

‘Berend heb ik gelijk als ik zeg dat je Henry best mag, maar dat je hem teveel vind vragen’.

Beide mannen keken afwachtend naar de inmiddels weer stijve Berend.

Henry keek op, en zei dat Berend hem niet had verstaan.

Huib ging met alle mogelijke tegenzin die een mens kan verdragen op zijn knieën zitten, en stelde dezelfde vraag nu vlak bij de eikel van Berend nog een keer.

Maar Huib werd onderbroken door hard gelach, toen hij omkeek zag hij huis genoot Frits in het deur gat staan.

“sorry jongens, ik lag ziek op bed, en dacht dat ik hoorde praten, en wat blijkt Huib is aan het praten met de lul van Henry…………..

Pieter Zandvliet